head-banbueng-min
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนบ้านบึง(สันติมโนประชาสรรค์)
วันที่ 27 พฤษภาคม 2022 1:00 AM
head-banbueng-min
โรงเรียนบ้านบึง(สันติมโนประชาสรรค์)
หน้าหลัก » นานาสาระ » สำนักพิมพ์หลอน เรื่องเล่าน่าอ่านจากสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง

สำนักพิมพ์หลอน เรื่องเล่าน่าอ่านจากสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง

อัพเดทวันที่ 20 มกราคม 2021

สำนักพิมพ์หลอน ที่ทำให้คนหลายคนต้องขนหัวลุกแน่นอน

สำนักพิมพ์หลอน เมื่อประมาณสองปีที่ผ่านมาเราเข้าไปทำงานที่สำนักพิมพ์แห่งหนึ่งในตำแหน่งของนักพิสูจน์อักษร ด้วยความที่เรามีความชื่นชอบในการอ่านอยู่แล้วเราก็เลยยิ่งรักงานที่เราทำมากขึ้นไปอีก ตอนเข้าไปทำงานทรี่นี่ใหม่ๆพี่ที่อยู่แผนกเดียวกับเราก็พาไปแนะนำสถานที่ต่างๆในบริษัท และบอกเราว่าชั้นสี่ซึ่งเป็นชั้นบนสุด

ของตึกที่เราทำงาน ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องขึ้นไปที่ชั้นนั้น ตอนแรกเราก็ว่าจะถามพี่เขาอยู่แต่เราเพิ่งเข้าไปใหม่เราก็เลยไม่อยากจะถามอะไรมากมาย ช่วงอาทิตย์แรกที่เราทำงานก็ไม่มีอะไรเพราะเลิกงานตามเวลาปกติ แต่ช่วงอาทิตย์ที่สองเราเริ่มต้องอยู่เกินเวลาจะมีพี่ที่แผนกอยู่กับเราอีกสองคน ต่างคนก็ต่างสนใจที่จะตรวจสอบ

ข้อมูลต้นฉบับ เพราะงานในหน้าที่ของเราต้องใช้สมาธิพอสมควร ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะสามารถใช้โปรแกรมใรการตรวจทานคำผิดแต่ก็ต้องอ่านทวนเพราะบางครั้งคนเขียนก็จะใช้คำค่อนข้างซ้ำหลายครั้งเราก็ต้องตรวจสอบและแจ้งบรรณาธิการให้ทราบ ดังนั้นเวลาที่เรานั่งทำงานในห้องจะค่อนข้างเงียบมากๆ

ช่วงที่เรานั่งตรวจต้นฉบับอยู่เราอยากไปเข้าห้องน้ำ บริษัทก็เงียบมากตอนแรกว่าจะชวนพี่ที่แผนกไปเป็นเพื่อนด้วยแต่ก็เกรงใจเพราะพี่แต่ละคนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันแบบจริงจังเราเลยกลั้นใจว่าไปคนเดียวละกัน พื้นฐานเราเป็นคนค่อนข้างกลัวผีมากๆ ตอนเราไปถึงห้องน้ำทำอะไรเสร็จเราได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ

เหมือนว่าจะเข้าไปด้านใน แต่พอตอนที่เราเปิดประตูออกมากำลังล้างมือเราก็มองดูในกระจกกลายเป็นว่าไม่มีคนอยู่ในห้องน้ำเลย แต่เราแน่ใจมากว่าตอนที่เราอยู่ในห้องน้ำมีคนเดินเข้ามาจริงๆ ตอนนั้นเริ่มรู้สึกกลัวแล้วเพราะไฟก็ไม่ได้สว่างมากเรารีบเดินกลับเข้ามาในแผนกแล้วเดินไปถามพี่คนที่นั่งอยู่ตรงทางเข้าออกว่ามีพี่คน

ใดคนนึงไปเข้าห้องน้ำมามั้ย ซึ่งพี่ๆที่อยู่ทำงานก็ยืนยันว่าไม่มีใครออกไปเข้าห้องน้ำเลย เราเริ่มใจไม่ดีเพราะกลัวว่าสิ่งที่เราเห็นมันไมใช่คน พอเราเดินกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะปรากฏว่าหน้าจอคอมเราที่เปิดทิ้งเอาไว้ กลับมีข้อความขึ้นที่หน้าจอว่า เห็นด้วยเหรอ.. ซึ่งแว๊บแรกเราคิดว่าพี่พี่น่าจะแกล้งเรา เราเลยถามพี่เขาไปอีกว่ามา

สำนักพิมพ์หลอน

แกล้งเราใช่มั้ยแต่พี่ทุกคนที่อยู่ในห้องยืนยันว่าไม่มีใครมาแกล้งต่างคนต่างทำงานไม่ได้มาที่โต๊ะของเราเลย แถมยังมีพี่คนนึงพูดขึ้นมาว่าทำเองรึเปล่าจะได้หาข้ออ้างจะกลับบ้าน เราได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปเหมือนกันเพราะเราไ่มีเจตนาร้ายเลย เราเลยบอกว่าไม่เป็นไรเราอาจจะไปโดนแป้นพิมพ์ ซึ่งเอาจริงๆถ้าโดนแป้นพิมพ์คงไม่โดนแล้วพิมพ์ออกมาเป็นคำได้แบบนี้แน่นอน เราพยายามไม่คิดติดใจอะไรแต่ความรู้สึกข้างในคือยังคงสงสัยมากๆ แต่ก็ไม่อยากมีปัญหาอะไรกับพี่พี่ที่ต้องทำงานด้วยกัน เราก็เลยทำเป็นไม่สนใจ

พอวันรุ่งขึ้นเราก็ต้องไปทำงานและอยู่ดึกเหมือนเดิมเรียกว่าช่วงอาทิตย์นนี้คงต้องอยู่ดึกทุกวัน ตอนเช้าพี่คนที่เราค่อนข้างสนิทแกก็เดินมาคุยกับเราว่าเมื่อคืนเครื่องเรามันพิมพ์ขึ้นมาเองจริงๆเหรอ เราก็ยืนยันว่ามันขึ้นหน้าจอเรามาเองเราไม่ได้พิมพ์อะไรเลยเพราะเพิ่งกลับมาจากไปเข้าห้องนำ้ พี่แกเลยให้เราเล่าให้ละเอียดว่า

อะไรยังไง พอเราเล่าถึงเรื่องห้องน้ำซึ่งอยู่ระหว่างชั้นสามกับชั้นสี่ที่เป็นชั้นต้องห้าม พี่เขาก็ทำหน้าตกใจมากแล้วบอกว่าทำไมไปเข้าห้องน้ำตรงนั้นตอนมืดไม่มีใครเขาเข้ากัน แกเลยเล่าใหเราฟังว่าชั้นสี่ที่ไม่อนุญาตให้ขึ้นไปก็เพราะเมื่อประมาณเกือบสามปีที่ผ่านมามีพนักงานผู้หญิงคนนึงขึ้นไปผูกคอตายข้างบนชั้นสี่และต่อมา

ไม่กี่เดือนเท่านั้น ก็มีพนักงานเข้าไปเอามีดคัตเตอร์ปาดคอตัวเองตายที่ห้องน้ำข้างในสุด ปกติแล้วพนักงานที่ทำงานชั้นเดียวกับเราจะไปเข้าห้องน้ำฝั่งตรงข้ามถ้าไม่จำเป็นจริงๆจะไม่มีใครเดินไปทางนั้นเลย เราเองได้ยินยังถึงกับเงียบไปเลยพูดอะไรไม่ออก เพราะมีความรู้สึกกลัวแบบขนลุกขึ้นมาทันที แถมเรื่องที่พิมพ์หน้าจอ

ก็ยังหลอนเราเพราะเราเล่าให้พี่เขาฟังว่าเราเห็นคนเดินเข้าไปแล้วพอออกมาก็ถามเพราะเราเห็นจริงๆเราคิดว่ามันเชื่อมโยงกับที่มีข้อความมาขึ้นที่หน้าจอเครื่องเรา ถ้าคิดไปในทางหลอนก็คือเขาน่าจะมาถามเราว่าเห็นเขาด้วยหรือ พอรู้เรื่องเรารีบไปเร่งงานให้เสร็จมากที่สุดเพื่อที่จะไม่ต้องอยู่ต่อในช่วงหลังเลิกงาน

เรื่องที่เราเจอกระจายออกไปจนหลายๆที่ทำงานมาเล่าประสบการณ์ต่างๆให้เราได้ฟังถึงเรืองพนักงานที่ผูกคอตายชั้นสี่และเรื่องของพนักงานที่ฆ่าตัวตายในห้องน้ำด้วย ทั้งองคนที่เสียชีวิตสาเหตุมาจากเรื่องของความรัก และก็มีคนเห็นแบบเราอยู่เรื่อยๆ ยิ่งถ้าไปใครทางห้องน้ำหรือชั้นบนก็มักจะเจอเหตุการณ์แปลกๆ

เห็นผู้หญิงเดินเข้าห้องน้ำอยู่เรื่อยๆ เราเองทุกวันนี้ก็ยังทำงานที่นี่อยู่เพียงแต่ไม่ค่อยได้ทำงานเกินเวลาหรือกลับดึกสักเท่าไหร่ และก็ไม่เคยเดินไปทางด้านข้างที่ห้องน้ำนั้นอีกเลย เราคิดว่าสาเหตุที่วิญญาณของพนักงานสองคนนี้ยังไม่ไปไหนอาจจะเป็นเพราะเจ้าของตึกเองไม่ได้ทำพิธีใดใดไม่อยากให้เป็นข่าว กลัวจะเสียชื่อเสียง

เพราะตึกนี้เจ้าของมีการแบ่งโซนสำหรับให้เช่า พื้นที่ของบริษัท ต่างๆ เราเลยมาคิดว่าการที่ไม่ทำพิธีให้แบบนี้เขาเลยยังวนเวียนอยู่ที่ที่เขาเสียชีวิตไม่ไปไหนสักที เราทำงานที่นี่มีความสุขดีแต่เรื่องความหลอนก็ถือว่ายังมีอยู่ ยิ่งวันไหนที่เราต้องกลับดึกจริงๆก็จะไม่ออกไปเข้าห้องน้ำคนเดียวเลย พวกพี่พี่ที่แผนกของเราก็

เหมือนกันเรียกว่าพอถึงเวลาที่ต้องทำงานล่วงเวลาทุกคนก็รู้กันว่าจะไม่ออกไปไหนคนเดียวเวลาเลิกงานตอนดึกๆก็จะออกมาจากห้องด้วยกันหมดทุกคนเรียกว่าไม่มีใครทิ้งใครเลย ที่พวกเราทุกคนในแผนกยังทำงานที่นี่ถึงแม้จะต้องเจอกับเรื่องราวชวนขนลุกก็เพราะรักงานที่นี่และรักความเป็นพี่เป็นน้อง อยู่กันแบบครอบครัวนี่แหละ

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนบ้านบึง(สันติมโนประชาสรรค์)
โรงเรียนบ้านบึง(สันติมโนประชาสรรค์)
โรงเรียนบ้านบึง(สันติมโนประชาสรรค์)
โรงเรียนบ้านบึง(สันติมโนประชาสรรค์)